کَہاں کے شَم و پروانے گئے مر، بہت آتش بجاں تھے اِس چمن میں۔ (مطلب: یہ باغ کبھی بہت روشن اور پر رونق تھا، تو روشنی اور جوش و خروش کے ذرائع کہاں غائب ہو گئے؟)

यह शेर एक बेबस दिल की तन्हाई बयान करता है। परवाने का आग की तरफ़ जाना, किसी गहरे जुनून का इज़हार है... और शायर पूछ रहे हैं कि वो जुनूँ कहाँ ग़ायब हो गया।