دست و پا مارے وقتِ بسمیل تک، ہاتھ پہنچا نہ پاے قاتل تک۔ یعنی، ہاتھ کسی مبارک نشانی کے وقت تک نہیں پہنچا، نہ وہ قاتل کے قدم تک پہنچا۔

यह शेर उस हद के डर को बयान करता है, जहाँ ज़ख्मों से ज़्यादा बड़ी तन्हाई होती है। ख़ौफ़ यह नहीं कि वार हो जाए, बल्कि यह है कि वक़्त आ जाए जब रूह को भी सहारा न मिले।